Wat is de wijze van behandelen?

De fysiotherapeut start zijn consult met een analyse van de hulpvraag van de patiënt. 
Hiertoe is het nodig dat de therapeut een gericht gesprek aangaat met de patiënt (de anamese), gevolgd door een lichamelijk onderzoek.  
De fysiotherapeut zoekt daarbij naar door hem/haar beïnvloedbare factoren.

Een "diagnose" staat voor een begrip over wat er aan de hand is.
Voor de fysiotherapeut is een nader begrippenkader van belang. 
Gebruikt wordt daarbij het indelingssysteem van stoornissen in functies (met inachtneming van stoornissen in anatomische structuren), beperkingen in vaardigheden /activiteiten en problemen in de participatie, ofwel de "International Classification of Functioning" (ICF). 
Deze indeling is erg theoretisch en in de praktijk worden daarom vaak "medische" diagnoses gebruikt. Wanneer een fysiotherapeut spreekt over diagnoses, dan worden daar echter geen medische diagnoses bedoeld. Medische diagnosis hebben een eigen juridisch kader. Voor de wet geldt de regel dat "onbekend"  betekent "onbekwaam". Een medische diagnose is daarom voor de fysiotherapeut glad ijs als hij zich daaraan waagt!

De therapeut zal vervolgens de hulpvraag afstemmen op de diagnose. 
Ten eerste stelt hij/zij daarvoor de fysiotherapeutische diagnose, stelt een behandelplan op, behandelt, evalueert en sluit de behandeling of de behandelserie af.

Onderzoekgegevens worden veelal vastgelegd in een Elektronische Patiënten Dossier. Soms zullen metingen plaats vinden  om een objectieve beoordeling te kunnen maken. Dit kan o.a. door het uitvoeren van gestandaardiseerde vragenlijsten. In voorkomende gevallen kan de patiënt gevraagd worden deze via Internet in te vullen om te voor komen dat er onnodige behandeltijd wordt gebruikt. Het elektronisch vastleggen evenals het declareren zijn items die door verzekeringen veelal ook worden opgelegd. Een simpele korte interventie is daarom bijna niet meer mogelijk.